I debutsamlinga «Kjersti er ein fiktiv person, helsing Kjersti», skriver Kjersti Wøien Håland om Kjersti. Som ikkje er Kjersti, men Kjersti - og Kjersti. Det er altså to ulike Kjersti allerede på tittelbladet: Den ene reell, den andre fiktiv. Og møtet dem i mellom skapar vittige og skarpe dikt både om å bli observert - óg vere den som observerar. Kva kan ein tru på av det verda seier om ein? Og kva kan ein tru på av verda? Eit kan hende representativt dikt: «om du har hacka/ webkameraet mitt/ sei det som det er:// verkar eg ok?» Nokre hugsar kan hende Joan Cusacks vittige tilståing i filmen Working Girl? Om at ho nokre gongar likar å kaste kleda og danse rundt i huset naken: «... men det gjer meg ikkje til Madonna.» På same vis kunne nok den fiktive Kjersti tilstå at ho også dansar naken no og då, foran web-kamera: «... men det gjer meg ikkje til Kjersti Wøien Håland.»

"Vittige og skarpe bilder om å bli observert, og å være den som observerer. Det er en type eksistensielle og selvutforskende dikt Håland skriver, med fokus på kropp og relasjoner (...) som en rapport fra den fiktive Kjersti, skrevet av den virkelige Kjersti, er det vanskelig ikke å la seg sjarmere og berøre."

Meny

Kjersti er ein fiktiv person, helsing Kjersti